Vergeten op een glazen plank
achter zeep en aftershave
lonk ik met mijn rondingen
gevuld met gouden spray.
Ooit mocht ik jou omhelzen
tot jij je zinnen verloor.
Ik bedwelmde je, overweldigde
een willoze prooi van Dior.
Verdoofd door zorgeloos genot
geloofde jij toen heilig
dat jij de enige was, haar god
en het altijd zo zou blijven.
Maar de bekoring is verdwenen
en mijn charmes zijn verslapt
als een afgedankte deerne
die bij daglicht werd betrapt.
Een wolk van loze beloftes
meer kan ik jou niet geven,
behalve misschien een vleug
van het vervlogen zoete leven.
