Categorie: Frank

Men zegt dat in die stad zelfs het water een ziel heeft dat het murmelen mompelen is het kabbelen keuvelen Men zegt in die stad ook nooit dat het regent maar dat verre familie thuis komt en slaapt in de gracht    

Welkom – vind zelf een plek uw veiligheid is niet gegarandeerd het waait het stuift het broeit er rijden dwazen door het rode licht er lopen er meer buiten dan er opgesloten zitten laten we ons niet storen aan de feiten ik bepaal zelf wel wat ik rapporteer links ziet u verdwaalde eenden, zompig land,…

Ontmantel alles Ruim elke boekenplank met geweld Sloop elke muur, steen voor steen voor steen Smelt scharen en ploegen tot lompe klompen Maak van alles iets en stamp en pulver het dan tot niets We hebben de tijd en de tijd heeft ons Meer is niet nodig en minder niet van nut Maak vuren van…

De rupsfase is meestal de langste Dan cocon En als de vlinder zich ontpopt Heeft ie een paar weken de tijd Om in je buik te fladderen En dat je er niet van slapen En dat je geen hap meer En dat je daar dus helemaal niet te oud Dat dan ook nog eens de…

Dit witte lichaam Dat al zo lang met mij meereist staart in de spiegel en de spiegel staart terug De zon heeft het wielrenpak op mijn huid gebrand Souvenir van lange heuveltochten over Vlaamse hellingen, dromend van het geel in de Tour Gepokt en gemazeld beweegt het gestaag richting houdbaarheidsdatum   Sinds het is gaan…

slim horloge, slimme telefoon ik vergeet jullie deze dag ik heb boterhammen gesmeerd en pepermuntjes op zak vandaag wordt geen stap geteld   alleen stil zie ik wat beweegt het roesten van een spijker het rekken van een schaduw hier op een stoel van molm en zwammen, aan de rand van dit mensenmeer, komen prikkels…

In mijn hoofd was dit bos veel groener We moeten het vandaag met bruintinten doen, er liggen bladeren op hopen waarin merels wroeten Zwammen klampen zich vast aan vermolmde bast Een hert vlucht weg door onze komst, verrast zwijgend luisteren we naar de ritsel onder onze voeten

We kennen het Sonnet, de Limerick, Haiku, Rondeel Als je al die vormen optelt, zijn het er welhaast te veel In het woud van de poëzie staan al zoveel bomen Waar een pianist ontroert met begin- en slotakkoorden raken dichters de ziel met hun welgekozen woorden – soms in statig maatpak gevat, de taille strak…

Ik verzamel verloren uren langs dit strand Verlies de tel tussen alle schelpen want mijn vijanden hier zijn de meeuwen Zij schijten op mijn stappenspoor en wissen mijn terugweg door onophoudelijk jouw naam te schreeuwen